Al maanden leven ze zich er naar toe. Kamp van het SVA. Twee jaar terug zijn Robbie en Jaimee ook al een week geweest en deze keer mag Carmen ook mee. Op het magneetbord hangt zelfgemaakte aftellijsten, die natuurlijk vergeten wordt af te strepen. Deze week is Robbie al wat zenuwachtig… het eten smaakt hem niet zo, hij heeft geen zin in zijn favoriete stroopwafels… zenuwen? Buikgriep? Ze kunnen niet wachten tot het zaterdag is.
Vandaag mogen ze dan eindelijk één voor één hun tas inpakken. Dan staat er om half één drie grote volle sporttassen, drie vuilniszakken vol beddengoed en tassen met laarzen. Knuffels mee, muziek voor de bonte avond mee… en als alles in de auto is, vertrekken we. Omdat Robbie vanochtend heeft lopen spugen en spugen en spugen, zit hij gewapend met een plastic tas op de achterbank.
Om twee uur komen we aan op bestemming.. tot onze grote verrassing staan opa en oma daar ook. De kinderen zien ze wel, maar de boerderij is op dat moment belangrijker. Opa draagt de sporttassen naar binnen, oma gaat met Roanna aan de wandel en ik draag een sporttas van Robbie naar binnen… de kids zijn spoorloos verdwenen. Robbie die onderweg de plastic tas nog heeft gevuld met wat maaginhoud, krijgt weer praatjes en verorbert een plak cake met slagroom. Deze eindigt even later in het toilet.
Wanneer de bedden zijn opgemaakt, de laatste dingetjes zijn besproken met de leiding, geef ik de kids over aan hun maatjes. Robbie is in bed gaan liggen, warm, witjes en verdrietig, maar hij wil niet mee naar huis. Een dikke kus en we vertrekken. Vrijdag halen we ze weer op.
's Avonds bellen we nog even naar het kamp, met Robbie gaat het weer wat beter, hij heeft wat gegeten en geholpen met het versieren van de huiskamer. Om zeven uur is hij zijn bed in gegaan en is hij als een blok in slaap gevallen. Ik kan niet wachten tot het vrijdag is.
